Na 22 uur in de bus met verrassend veel slaap, mooi uitzicht (waarom was die plek voorin bovenin de dubbeldekker nog niet bezet?) en oude Vrij Nederlands van de afgelopen twee maanden willen we erg, erg graag Naar Buiten. Het is half twee \u00b4s middags als we in Tacna (Peru) aankomen, en we twijfelen of het niet verstandiger is hier te slapen en de volgende dag naar Arica (Chili) te fietsen, maar we willen zo graag. En het is toch maar 60 km, en toch naar de kust en dus toch afdalen. We gaan.<\/p>\n
<\/p>\n
Op goed geluk (kompas vergeten) en de zon (o ja, zuidelijk halfrond, zon in het noorden) slaan we wat links- en rechtsaf, tot we op een echt grote weg aankomen en het eerste bordje \u00b4Arica\u00b4zien staan. We gaan hard! Boven de dertig, goed asfalt, licht dalend. Helaas duurt dat maar tien km, en is de overige 48 vlak en met tegenwind. Door een woestijn, zand en plastic, net Mauretani\u00eb.<\/p>\n
Probleemloze grensovergang naar Chili. Gieren vliegen met ons mee, lijkt me overdreven, zo langzaam gaan we nou ook weer niet. Aan de andere kant zien we verder niets waar ze van zouden kunnen leven: geen platgereden muizen en slangen, geen geiten.
Tegen donker komen we in Arica aan. We rekenen op hoge prijzen, gaan akkoord met een kamer voor 33 dollar. Ver boven ons Afrikabudget (9 euro pppd), maar daar doen we hier niet aan, en de komende nachten wordt het waarschijnlijk toch wildkamperen en compenseren we dit wel weer.
Saai eten met heerlijk vers passievruchtensap, en al om 8 uur (toch nog een beetje jetlag) leggen we onze lijfjes te rusten tussen de stijve, bijna koude lakens. Morgen nog \u00e9\u00e9n stuk met de bus naar Calama (9 uur), dan begint het fietsen echt.<\/p>\n\n\r\n\t\t