Dit verhaal is misschien niet voor iedereen leuk om te lezen, en zeker veel te lang voor een weblog – ik schrijf het vooral voor onszelf. Want de kans is groot dat als we over een paar weken onze foto\u00b4s weer bekijken, we tegen elkaar zeggen: \u00b4wat was het toch mooi!\u00b4en \u00b4ah\u00b4 en \u00b4oh\u00b4, en voor het gemak vergeten wat het ons kostte. Voor ons dus, en voor liefhebbers van leedvermaak, en mensen met fietsplannen in het zuidwestelijke puntje van Bolivia. Minder geschikt voor mensen die al bezorgd om ons zijn.<\/p>\n
Vol goede moed beginnen we aan de derde fietsdag, na een sprookjesachtige zonsopgang (gezien vanuit een \u00b4thermal pool\u00b4, een betonnen bak vol warm bronwater, terwijl mijn haar bevriest). De eerste kilometers zijn redelijk vlak, langs een schitterend meer. Maar zodra het klimmen begint wordt het zwaar. Erg zwaar.
\nDe hele kilometers halen we al snel niet meer, we rusten om de paar honderd meter even uit. Even ademhalen, al is het lucht met weinig zuurstof en veel stof. De langsrazende 4×4\u00b4s maken het er niet makkelijker op, duwen ons vaak uit het enige fietsbare stukje van de weg, blazen bakken vol stof over ons heen.
\nIk haal alle doorzettingsvermogenstrucs uit de kast die ik kan bedenken. Mensen die indruk op me maken, mensen op wie ik indruk wil maken, haal ik \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n naar boven. Maar bijna al die mensen zeggen na een paar trappen, een paar hijgende ademteugen, dat ik best even af mag stappen, best even uit mag rusten. Dat zegt een deel van mijn hoofd ook, maar een ander deel weet dat we dan niet ver komen. Dus door, denkend aan een volgende held, om nog een paar trappen verder voor te gaan.
\nEr steekt een keiharde wind op. Tegen.<\/p>\n
De pas, waar is de pas? Denk nooit te vroeg dat de pas de pas is, er komt altijd nog wel een extra hobbel aan. Maar na 11 kilomter (\u00e9lf? \u00e9lf? Na meer dan twee uur keihard werken, we zijn nu al moe, \u00e9lf kilomter?) zijn we er eindelijk echt. De pas. Boven.
\nHet uitzicht is mooi. Tot ik zie dat onze weg naar rechts gaat. En er nog een verrassingspas is, een paar kilomter verder. De wind trekt aan tot kracht 8 a 9, er komt nog een zandstormpje over ons heen. Het is koud. Moe. En we moeten nog zo ver…
\nIk voel me klein, heel klein. We rusten schuilend achter een steen, ik koel af, wil niet graag meer verder. Robert wordt boos, en dat helpt.
\nLinks. Rechts. Links. Rechts. Links, links, slinger, stap, stop. Hijg. Slok. Ik val bijna, Robert valt mee om me op te vangen, maar ik sta al weer. Verder.
\nDe moed zakt me in de schoenen. Ik wil niet meer! Ik wil een buik, om mijn koude handen op te leggen! Ik wil een duinpan, met zomermiddagzon! Ik wil whiskey bij een open haard! Ik wil iemand die mijn voeten warm masseert!<\/p>\n
De vier lama\u00b4s die getuige zijn van deze kinderachtige uitbarsting kijken verbaasd, maar ook wel vergoelijkend. \u00b4Ach meisje toch. Vooruit, vandaag mag het, een beetje misplaatst zelfmedelijden. Nat\u00fa\u00farlijk is het je eigen keuze, en dus je eigen schuld, dat je hier probeert te fietsen. Nat\u00fa\u00farlijk had je ook kunnen kiezen voor Franse warmte met goede wijn. Nat\u00fa\u00farlijk heb je eigenlijk helemaal niets te klagen. Maar vooruit, vandaag mag het, een beetje\u00b4.<\/p>\n
Geen whiskey, geen zon. Wel krijgen we sneeuw. Niet veel, wel nog een klein mentaal afstapje. En toch komen we wonderwel op de verrassingspas aan.
\nDaar zien we het vervolg van onze weg: een beetje afdaling. En een nog veel langere klim.
\nHet beetje moed dat nog in m\u00b4n schoenen zat, sijpelt weg. Robert praat, kleed me nog een beetje extra aan, zodat het totaal aantal kledingstukken dat ik draag een mooie ronde twintig bedraagt. Een traan bevriest op mijn wang: huilen is dom, niet doen.<\/p>\n
Moed, moed, waar halen we moed vandaan? Ah ja, we hebben altijd de moed der wanhoop nog. Wanhoop, of berusting, van toch geen keuze hebben: hier gaan liggen lijkt ook niet prettig. Dus toch maar door. Links rechts slinger stof.
\nMijn benen, lieve lieve benen (sorry benen voor deze marteling) blijven draaien. En uiteindelijk blijkt er toch een laatste pas te zijn.
\nEen uitzicht.
\nEen afdeling.
\nNog een laatste toetje, doordat de laatste vlakke 20 km over zo\u00b4n slechte, zanderige weg zijn dat we een groot deel moeten lopen.
\nEn dan een bed.<\/p>\n\n\r\n\t\t